DOCUMENTAIRE
DOCUMENTARY

DVCAM
59'30"
2004

Stuart Idell
Aiyan Peverelli
Louis Spoelstra



videofragment




Filmhuis Arnhem
Armhem NL
3 april 2004

Rialto Filmtheater
Amsterdam NL
7 sept 2004

Filhuis Lumen
Delft NL
26 mei 2005

Filmhuis Bussum
Bussum NL
16 aug 2008

Scenecs filmfestival
Amersoort NL
1 nov 2008

agenda

‘Heel China lijkt in de ban van de grootste sprong ooit in de geschiedenis. Veranderingen in steden als Shang Hai en Beijing gaan sneller dan snel. Dat is zeker. Maar geldt dat tot in alle uithoeken van het immense land? Een Chinese vrouw die 25 jaar geleden tijdens de Culturele Revolutie naar het achterlijk Changma in de Gobi woestijn werd gezonden zou terug willen gaan om te zien of de nieuwe Grote Sprong Voorwaarts ook daar zijn uitwerking heeft.
Samen met haar stap ik in de trein voor een reis van twee dagen naar het einde van de Chinese muur en dan nog een dag verder door de woestijn. We gaan naar Changma!’

Ik ben geboren in Beijing in een tijd dat China hermetisch afgesloten werd voor de wereldgeschiedenis. De Chinese muur, tweeduizend jaar oud, bedoeld om indringers te weren, had nooit een grotere symbolische betekenis. Niemand kon het land in, maar ook niet uit. Tot de tijden veranderden.
-
Halverwege mijn schooltijd, brak de culturele revolutie uit. Mijn school werd beschouwd als een broedplaats voor kapitalistische jeugd en werd onmiddellijk gesloten. Na een periode van twee jaar thuis moest ik naar de middelbare school. Studie werd niet aangemoedigd. Het meest belangrijke was je politieke houding.
Anderhalf jaar later werden mijn ouders, naar het platteland gezonden. Voor heropvoeding, 2000 kilometer van Beijing verwijderd.
Ik was toen 15.
-
Volgens Mao werkte het ministerie voor gezondheid maar voor 15% van de bevolking. Om dit te verbeteren werden jaarlijks medische teams uitgezonden naar de meest verafgelegen armoedegebieden.
In ‘76 ging ik als lid van het laatste team naar Changma.
-
Het team van 50 man reisde in een aparte wagon die aan de trein gekoppeld werd. 3 dagen stootte de stoomlocomotief zijn zwarte rook uit over vlakten en bergen voordat de uitgestrektheid van de Gobi woestijn bereikt zou worden. De eerst indruk van de provincie Gansu was die van een onmetelijke verlatenheid.

‘All China seems to be fallen under the spell of the greatest leap forward ever in history. In cities like Shang Hai and Beijing times are changing as fast as they can. That’s for sure. But does the new time extend to the farthest corners of the immense country? A Chinese woman was send to the remote and backward village of Changma in the Gobi dessert, during the Cultural revolution. Now, 25 years later, she wants to go back to see if the new Great Leap Forward has affected their lives as well.
So we catch a train for two days traveling towards the end of the Great Wall. And from there for one day more through the dessert. We’re going to Changma!’

I was born in Beijing during a period in which China was completely isolated from world history. The Great Wall, two thousand years old, meant to ward off foreign invaders, had never had a more symbolic meaning. Nobody could enter the country, but neither could anyone leave. Until times changed.
-
One year before I should have entered middle school, The Cultural Revolution broke out. Our school was looked upon as the ‘breeding ground of capitalist sprouts’, it should be closed immediately. After staying at home for 2 years, I was told to go to a middle school. Study was not encouraged. Most important was your political attitude. One and a half year later my parents were sent to the countryside for re-education, 2000 kilometers away from Beijing.
That year I was 15.
-
After Mao proclaimed that 'the Ministry of Health had only been working for 15% of Chinese population, the focal point of the health services and medicine should be in the countryside. Medical teams had been sent to the most remote poverty areas. I became a member of the 9th one in ‘76.
-
The team of 50 people traveled in a separate carriage that was coupled to the train For three days the steam engine spat out black smoke, panted through plain and hills before reaching the vastness of the Gobi dessert. Destitute desolation was my first impression of Gansu.